Kendimi bildim bileli çevremdekilerden hep şu sözleri duydum:
"Çok iyi yazıyorsun ama paraya çevir."
"Müzikten, filmden, diziden, şarkıdan, şiirden, edebiyattan, dilekçe yazmaktan, her şeyden anlıyorsun; çok potansiyelin var ama bunlardan para kazanmıyorsun."
"Bu kadar yeteneğin varken neden para kazanıp bize de hizmet etmiyorsun?"
"Sesin de güzel; senden avukat olur, öğretmen olur, sanatçı, yazar, müzisyen, besteci, senarist olur... Neden kovalamıyorsun?"
Ben bunu yapmadığımda-daha doğrusu içimden gelmediği için yapmadığımda - etiketler hazırdı:
"Tembel, faydasız, asosyal, tuhaf.." Ama hayatım boyunca yaptığım gibi, sonuca bakınca ve kendi hâlime döndüğümde şunu net görüyorum:
Evet, biliyorum; üzülüyorsunuz, hatta kıskanıyorsunuz. Ama ben kazandım.
Çünkü siz para, şan, şöhret, ilgi ve üstünlük hissi için bir ömür boyu benim üzerime basmaya çalıştınız.
Ben ise Allah'ın izniyle ne ezildim, ne çocuğumu ezmenize izin verdim, ne de masumlara üstünlük taslayip kalp kırdım.
Ve El-Vedûd bana şöyle dedi:
"Para için, şöhret için değil; Benim için yaz, Çiçeğim.
Onlar zaten seni takip edecek."
"Bir ömür boyunca Benimle kalabilmek için her türlü sıkıntıyı göğüsledin ve her şeyden ışıkla çıktın.
Şimdi Ben de sana karşılığını vereceğim ve bütün dünya buna şahit olacak.'"
Ve biliyor musunuz;
bu kadar sevinç, bu kadar coşku içindeyken bile içimde tek ve en büyük korku şu: kibirlenmek.
Kendini başkasından üstün sanmak, öyle hissetmek yanılgısına düşmek.
Bu korkunun hâlâ içimde olması beni çok mutlu ediyor.
Allah'ım, ne olur kalbimi korumaya devam et. O kalbi ve içindeki o kocaman sevebilme yeteneğini
yalnızca Kendine ve oğluma bağışla.
